Na mijn L-vis avonturen, heeft Bram besloten me nog een tweede kans te geven als het gaat om het verzorgen van huisdieren. Misschien dat het deze keer wel werkt met Rory als toezichthouder, moet hij gedacht hebben.

Afgelopen Sinterklaas kreeg dus 2 mooie sluierstaarten van hem, 1 zwarte met bolle ogen, geheten Arnout P, en 1 oranje met een buikje, genaamd Sjoerd R. Meteen de dag daarna maar een kom voor ze gekocht, en lekkere voerkorrels, en nu maar afwachten of ze het volhouden!

Inmiddels wonen we al echt in Rijswijk, en samen gaan wonen is toch wel even iets heel anders dan naar een andere studentenkamer verhuizen. Niet alleen moesten we de boel inrichten en uitvechten waar welk schilderij kwam te hangen, wiens waterkoker mocht blijven en welke kant van het bed van wie wordt (dit laatste is nog niet helemaal bepaald, we rouleren nog), daarnaast waren er ook een hoop saaie dingen die geregeld moesten worden. De bankrekening, verzekeringen, adreswijzigingen naar alle instanties, internet aanvragen etc.

Bijna alles in nu toch echt klaar, alle lampen hangen en de dozen zijn uitgepakt. Het begint al te wennen. Nu nog een leven in Rijswijk zien te regelen. Vrienden zoeken, een huisarts en tandarts, een sportclub, een baan…

Voor die baan ben ik vandaag eens langs wat uitzendbureaus gegaan. Eerst bij Olympia, die hebben mijn cv op een stapeltje gelegd en konden me vertellen dat ze op dit moment alleen callcenterwerk hebben. Toen naar Content. Ookal hingen er in de etalages genoeg administratieve baantjes waar je niet super veel voor hoefde kunnen, toch werd ik daar afgescheept en hadden ze niets, en wilde het meisje ook niet mijn cv bewaren. Ik moest maar op de site kijken. Minpunten dus voor Content. Gelukkig zat daarnaast Unique, en daar werd ik meteen uitgenodigd voor een intake, kreeg een kopje thee en er was zelfs een baan waar ik best aan zou willen beginnen! Dus nu maar even afwachten of dat die baan ook met mij wil beginnen. Gelukkig een hoopvolle aflsuiting van dag 1 van mijn zoektocht naar een baan.

Sinds vorige week staan Rory en ik ingeschreven bij Woonnet Haaglanden, een woningcorporatie met een afdeling waar je elke dag kan reageren op appartementen en dan wordt er geloot wie het wordt. Inschrijftijd, inkomen, gezinssamenstelling etc. zijn dus niet belangrijk. Het was nu de 3^e dag dat we meededen aan de loting, dus braaf reageerden we op 1 of 2 kamers. Elke volgende ochtend opende ik vol spanning mijn mailbox, om te kijken of we al prijs hadden in deze loterij. Omdat er zo tussen de 200 en 400 mensen op elke woning reageren, is die kans natuurlijk enorm klein.

Ik begon me net te realiseren dat dit hele gedoe veel leuker is dan meespelen in de staatsloterij: een heel jaar lang voor slechts 12,50 elke dag  een kans om de jackpot te winnen! Heerlijk om na het reageren alvast te fantaseren wat je allemaal in een 3-kamer appartement zou kwijt kunnen, en groot de teleurstelling als je niet gewonnen hebt.

Tot vandaag dan. Want toen ik vanmorgen mijn mailbox opende stond er tot mijn grote schrik een email voor me klaar van de woningcorporatie. Dat ik de gelukkige winnaar ben van de loterij van gisteren. En dat uit zoveel reacties, en dan na nog maar  week ingeschreven te staan…

Ik voel me nu helemaal een winnaar, en binnenkort dus maar eens het huis bezichtigen. Maar toch stiekem wel jammer dat het ook betekent dat ik niet meer elke dag mee hoef te loten in de superspannende huizenloterij.

Na 23 jaar zonder tandbederf door het leven te zijn gegaan, moest het er toch een keer van komen. Maar dat ik meteen zo zwaar getroffen zou worden, daar had ik niet op gerekend.

Gisteravond zat ik gezellig op wat truffelkruidnoten te knabbelen met Bram en Anita, en een spelletje regenwormen te spelen, toen ik opeens iets geks tussen mijn kiezen voelde. Ik hoopte nog dat het een stukje groente was van het avondeten, maar even later zat ik met een stukje van mijn kies in mijn hand. Vanmorgen dus meteen de tandarts gebeld, en ik mocht meteen langskomen. 2,5 uur later was ik in Tholen gearriveerd en de tandarts was not amused toen ze het gapende gat in mijn mond zag. De foto’s waren niet veel positiever, en ik ben nu de niet zo heel trotse bezitter van een noodvulling. Naast de bewuste beschadigde kies bleek er nog een tand rot te zijn, dus staan er voor volgende week maandag 2 zenuwkanaalbehandelingen op het menu.

Ik was net zo blij met mijn stralende bekkie vol rechte witte glimmende welriekende tanden, en dan komt mevrouw Cariës de pret bederven…

Zojuist binnengekregen van Anita: “L-vis has left the building. Hij deed gisteravond laat ineens een nieuw kunstje, namelijk op zijn zij drijven. Ik denk dat de warmte en een overdosis voer hem teveel zijn geworden, al was hij al langer een beetje sloom. Sorry Trui, dat hij geen dertig jaar oud is geworden.”

Mijn allerliefste goudvis ooit, L-vis, met wie ik vele avonturen heb beleefd, heeft gisteravond het loodje gelegd. Ookal was hij uit huis geplaatst wegens omstandigheden, toch hield ik nog zielsveel van hem. En met mij vele anderen… Ik weet nog zo goed hoe ik hem bijna 4 jaar geleden aantrof in een sinterklaas surprise. We waren meteen beste maatjes. En nu is L-vis niet meer.

Condoleances zijn welkom alhier. Bloemen liever niet.